تبلیغات
مشق مهر - مطالب اردیبهشت 1391

کارت پستال درخواستی طراحان

عیب کار از جعبه تقسیم نیست

سیم سیاردل ما سیم نیست

این خدا این هم هزاران طول موج

 دیش احساسات ما تنظیم نیست




طبقه بندی: شعر زیبا، تصاویر زیبا،

تاریخ : دوشنبه 25 اردیبهشت 1391 | 07:28 ب.ظ | نویسنده : جوادی منش | نظرات

باز آن احساس گنگ و آشنا

در دلم سیر و سفر آغاز کرد

باز هم با دست‏ های کودکی

سفره‏ ی تنگ دلم را باز کرد

باز برگشتم به آن دوران دور

روزهای خوب و بازی‏ های خوب

بقیه در ادامه مطلب


ادامه مطلب

طبقه بندی: شعر زیبا،

تاریخ : شنبه 23 اردیبهشت 1391 | 07:22 ب.ظ | نویسنده : جوادی منش | نظرات

ساز باران کوک است       طبل چشمه پرکار

زده آهنگ جدید          شاپرک بایک تار

جیرجیرک خوانده       باصدایی خش دار

شعرآن راگفته           حسی وزیبا سار

خبرکارجدید              کرده غوغابرپا

جیرجیرک داده        به پرستو امضا

    ته این باغ بزرگ        کلبه ی موسیقی است

سازباران کوک است    خبری دیگرنیست



تاریخ : شنبه 23 اردیبهشت 1391 | 06:19 ب.ظ | نویسنده : جوادی منش | نظرات

 شب آرامی بود

می روم در ایوان، تا بپرسم از خود

زندگی یعنی چه؟

مادرم سینی چایی در دست

گل لبخندی چید ،هدیه اش داد به من



خواهرم تکه نانی آورد ، آمد آنجا

لب پاشویه نشست

پدرم دفتر شعری آورد، تکیه بر پشتی داد

شعر زیبایی خواند ، و مرا برد،  به آرامش زیبای یقین

با خودم می گفتم:

زندگی،  راز بزرگی است که در ما جاریست

زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست

رود دنیا جاریست

زندگی ، آبتنی کردن در این رود است

وقت رفتن به همان عریانی؛ که به هنگام ورود آمده ایم

دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟

هیچ!!!

زندگی ، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماند

شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری

شعله گرمی امید تو را، خواهد کشت

زندگی در همین اکنون است

زندگی شوق رسیدن به همان

فردایی است، که نخواهد آمد

تو نه در دیروزی، و نه در فردایی

ظرف امروز، پر از بودن توست

شاید این خنده که امروز، دریغش کردی

آخرین فرصت همراهی با، امید است

زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک

به جا می ماند

زندگی ، سبزترین آیه ، در اندیشه برگ

زندگی، خاطر دریایی یک قطره، در آرامش رود

زندگی، حس شکوفایی یک مزرعه، در باور بذر

زندگی، باور دریاست در اندیشه ماهی، در تنگ

زندگی، ترجمه روشن خاک است، در آیینه عشق

زندگی فهم نفهمیدن هاست

زندگی، پنجره ای باز، به دنیای وجود

تا که این پنجره باز است، جهانی با ماست

آسمان، نور، خدا، عشق، سعادت با ماست

فرصت بازی این پنجره را دریابیم

در نبندیم به نور، در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم

پرده از ساحت دل برگیریم

رو به این پنجره، با شوق، سلامی بکنیم

زندگی، رسم پذیرایی از تقدیر است

وزن خوشبختی من، وزن رضایتمندی ست

زندگی، شاید شعر پدرم بود که خواند

چای مادر، که مرا گرم نمود

نان خواهر، که به ماهی ها داد

زندگی شاید آن لبخندی ست، که دریغش کردیم

زندگی زمزمه پاک حیات ست، میان دو سکوت

زندگی ، خاطره آمدن و رفتن ماست

لحظه آمدن و رفتن ما، تنهایی ست

من دلم می خواهد

قدر این خاطره را دریابیم

"سهراب سپهری"




طبقه بندی: شعر زیبا،

تاریخ : شنبه 16 اردیبهشت 1391 | 07:27 ب.ظ | نویسنده : جوادی منش | نظرات

                      حرف‌های ما هنوز ناتمام ....
                    تا نگاه می‌کنی :
وقت رفتن است


باز هم همان حکایت همیشگی!
                                 پیش از آن‌که با خبر شوی
                                           لحظه‌ی عزیمت تو ناگزیر می‌ شود
                    آی .....
                                                                   ای دریغ و حسرت همیشگی
                                                                         ناگهان
                                                                                    چقدر زود
                                                                                                دیر می‌شود!




طبقه بندی: شعر زیبا،

تاریخ : پنجشنبه 7 اردیبهشت 1391 | 08:25 ب.ظ | نویسنده : جوادی منش | نظرات

  خانم جوانی که در کودکستان برای بچه های 4 ساله کار میکرد میخواست چکمه های یه بچه ای رو پاش کنه ولی چکمه ها به پای بچه نمیرفت


 بعد از کلی فشار...و خم و راست شدن،بچه رو بغل می کنه و میذاره روی میز، بعد روی زمین بالاخره باهزار جابجایی و فشار چکمه ها رو پای بچه میکنه و یه نفس راحت میکشه که ...
هنوز آخیش گفتن تموم نشده که بچه میگه این چکمه ها لنگه به لنگه است . خانم ناچار با هزار بار فشار و اینور و اونور شدن و مواظب باشه که بچه نیفته هرچه تونست کشید تا بلاخره چکمه های تنگ رو یکی یکی از پای بچه درآورد . گفت ای بابا و باز با همان زحمت زیاد چکمه ها رو این بار دقیق و درست پای بچه کرد که لنگه به لنگه نباشه
ولی با چه زحمتی که چکمه ها به پای بچه نمیرفتن و با فشار زیاد بالاخره موفق شد که چکمه ها رو پای این کوچولو بکنه که بچه میگه این چکمه ها مال من نیست. خانم جوان با یه بازدم طولانی و کله تکان دادن که انگار یک مصیبتی گریبانگیرش شده. با خستگی تمام نگاهی به بچه انداخت و گفت آخه چی بهت بگم. دوباره با زحمت بیشتر این چکمه های بسیار تنگ رو در آورد. وقتی تمام شد پرسید خب حالا چکمه های تو کدومه؟ بچه گفت همین ها چکمه های برادرمه ولی مامانم گفت اشکالی نداره میتونم پام کنم...

مربی که دیگه خون خونشو میخورد سعی کرد خونسردی خودش رو حفظ کنه و دوباره این چکمه هایی رو که به پای این بچه نمیرفت به پای اون کرد یک آه طولانی کشید وبعد گفت خب حالا دستکش هات کجان؟توی جیبت که نیستن. بچه گفت توی چکمه هام بودن دیگه !!!!






طبقه بندی: متن زیبا،

تاریخ : شنبه 2 اردیبهشت 1391 | 08:23 ب.ظ | نویسنده : جوادی منش | نظرات
.: Weblog Themes By SlideTheme :.


  • دست بند